Achter de schermen

Achter de schermen

Een voorstelling ontstaat niet ineens.
Die groeit in momenten die niemand ziet.

De afgelopen weken bestaan uit spelen, luisteren en schrappen. Liedjes opnieuw vastpakken. Teksten hardop zeggen. Kijken wat blijft hangen — en wat niet meer past.

Soms is dat een lied dat ineens wél klopt.
Soms juist eentje dat voorlopig even rust krijgt.

Ruimte maken

In deze fase gaat het niet om perfectie. Het gaat om ruimte. Om te voelen waar de muziek naartoe wil. Waar een verhaal vanzelf ontstaat en waar het geforceerd voelt.

Ik merk dat hoe stiller het wordt, hoe duidelijker het wordt. Een kleine zaal dwingt tot eerlijkheid. Je kunt je nergens achter verschuilen. En dat is precies de bedoeling.

De vorm krijgt contouren

Langzaam krijgt de voorstelling een eigen ritme. Niet strak dichtgetimmerd, maar met genoeg houvast om elke avond weer iets anders te laten ontstaan.

Dat is spannend.
En precies daarom de moeite waard.

Over een paar weken staat dit alles voor het eerst in het licht. Met publiek. Met aandacht. Met alles wat een avond bijzonder kan maken.

Tot die tijd blijf ik schaven. Luisteren. Proberen.
En af en toe even stil zijn.

— Jeroen